روش برخورد امام را با دنيا نشان مىدهد . بعد ديگر زندگى امام برخورد با كارگزاران است كه نمونه‌هايى فراوانى از آن را در متون تاريخى مىشناسيم . امام از هر حيث مراقب كارگزارانش بوده و در همين مدت كوتاه ، نامه‌هاى متعددى از آن حضرت مانده است كه كارگزاران را توبيخ كرده است . بعد از زمان شهادت على عليه السّلام سوده دختر عماره همدانى ، نزد معاويه آمد . او از كسانى بود كه در صفين حضور داشت . معاويه قدرى دربارهء صفين با او سخن گفت . وى از معاويه خواست تا بسر بن ارطاة را كه به آنها ظلم مىكند از كار بر كنار كند . معاويه نپذيرفت . سوده به سجده افتاد و ساعتى بعد سر برداشت . معاويه پرسيد كه اين سجده براى چه بود ؟ سوده گفت : زمانى براى اعتراض به اين كه على عليه السّلام بر صدقات ما نصب كرده بود ، نزد او آمدم . مشغول نماز بود . پس از نماز پرسيد : چه حاجتى دارى ؟ شكايت خود را از آن مرد گفتم . امام همانجا پوستى از جيبش بيرون آورد و در آن ضمن دعوت به رعايت عدل ، به آن مرد نوشت ، نامه كه به دستت رسيد ، به محتواى آن عمل كن تا كسى را بفرستم تا كار را تحويل بگيرد . كاغذ را نيز به من داد و من هم آن را به آن مرد سپردم و او معزول شد . « 1 »

--> ( 1 ) . الفتوح ، ج 3 ، صص 92 - 90